Onze eens zo sterke alfa teef, Langzaamaan zagen we de eens zo trotse hond zwakker worden, haar waardigheid stukje bij beetje verliezen... De blik in haar ogen wazig worden... loze ogen die niets meer leken te zien, de bewustheid van haar omgeving kwijtraken..Bij tijd en wijlen nauwelijks wakker wordend uit een veel te diepe slaap, ..

Het moment brak aan dat ze stopte schooieren en stöberen ,.. een teken aan de wand...Met lede ogen zagen we hoe ze met haar broze oude botten onbeholpen probeerde overeind te komen. Zo nu en dan met een weigerend achterstel...

Toen ze niet meer wilde eten, en zelfs haar oude hoofd afwende voor een appeltje wisten we dat ze zelf niet meer wilde...

niet meer kon...

Magertjes, met een donkere onbegrijpelijke blik in haar ogen, haar intens grijze baardje, haar volkomen tandeloze snoetje,

maar met een zwaaiend staartje...

altijd een zwaaiend staartje...

Nu, zo hulpeloos...

zo krachteloos...

Toen wisten we het...

Voor Pepper is het de hoogste tijd om te vertrekken naar de eeuwige jachtvelden...

Pepper is vredig ingeslapen op 23 maart 2010 om 11.55 uur

ze zou over 18 dagen 11 jaar zijn geworden...

Vaarwel lieve Pepper...

Bedankt voor alles!